Οι πρόσφυγες κι εμείς

της Νατάσας Αγγελοπούλου και του Τάκη Ιωάννου

Στον περιορισμένο γεωγραφικά Ελλαδικό χώρο ανέκαθεν «συναντιόντουσαν» διάφορα φύλα, γλώσσες και πολιτισμοί, αφού βρίσκεται αντικειμενικά σ’ ένα σημείο που διευκολύνει τέτοιες συναντήσεις. Αυτή η «συνάντηση», βέβαια, ποτέ δεν υπήρξε χωρίς προβλήματα και εντάσεις και αρκετά σπάνια ήταν αναίμακτη. Επίσης, κάποιες φορές προέκυπτε κάτω από πιέσεις για οικονομική επέκταση και επέκταση ισχύος. Ταυτόχρονα βέβαια, η «συνάντηση» αυτή λειτουργούσε σαν ένα χωνευτήρι, που τροφοδότησε όλη την ανθρωπότητα με πολύτιμα πολιτιστικά στοιχεία, όπως όλες οι «συναντήσεις», οπουδήποτε πάνω στη γη. 

Ας δούμε όμως λίγο πιο προσεχτικά τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα και γιατί.

Από το ’90 και μετά υπάρχει μία συνεχής εισροή ενός τεράστιου αριθμού μεταναστών και προσφύγων, κυρίως από το πρώην ανατολικό μπλοκ κατά τις πρώτες δύο δεκαετίες, εισροή που στην ουσία μεθοδεύεται, ώστε να αποκτήσουν οι Ευρωπαϊκές αστικές τάξεις ένα εργατικό δυναμικό πολύ φτηνό και έτοιμο για κάθε παραχώρηση, που θα χρησιμοποιηθεί σα μοχλός πίεσης για τη σταδιακή κατάργηση των εργατικών κατακτήσεων.

Στη συνέχεια, και ενώ δεν έχει υπάρξει ακόμα ουσιαστική ενσωμάτωση αυτών των ανθρώπων στον υπάρχοντα κοινωνικό ιστό, μετά τους τοπικούς πολέμους που μαίνονται στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, στην Ελλάδα καταφτάνουν χιλιάδες έντρομοι και κυνηγημένοι πρόσφυγες, αναζητώντας είτε μια δίοδο προς τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, είτε μόνιμο καταφύγιο.

Απέναντι σ’ αυτό το κύμα, η «λύση» που μεθοδεύει  η Ελληνική κυβέρνηση είναι ο εγκλεισμός σε τεράστια στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ ο απλός κόσμος, αφού πρώτα τους καλοδέχτηκε, και εκδήλωσε ως και  συγκινητική στάση «αλληλεγγύης» απέναντί τους, στη συνέχεια εγκλωβίζεται σε μία στάση «τρόμου» και απόλυτου ρατσισμού. Ταυτόχρονα πληθαίνουν οι φωνές για κλειστά σύνορα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σ’ όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες. 

ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ-ΦΡΟΥΡΙΟ

Όταν υπάρχει ένα τεράστιο κύμα προσφύγων που προέρχεται από εμπόλεμες ζώνες στην Ασία (Συρία, Αφγανιστάν) και στην Αφρική (Σουδάν, Σομαλία κλπ), που φεύγουν έντρομοι και κυνηγημένοι, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο τους γιατί κινδυνεύει άμεσα η ζωή τους, τότε τα κλειστά σύνορα σημαίνουν εκτέλεση. Δεν πρόκειται για κάποιους που περιμένουν ήσυχα στο σπίτι τους πότε θα τους εγκριθεί η βίζα. Έχουν μόλις γλυτώσει από βέβαιο θάνατο (μαζικές σφαγές για παράδειγμα) και ελπίζουν να επιβιώσουν περνώντας μέσα σε βάρκες-σκυλοπνίχτες τη θάλασσα προς την Ευρώπη. Συχνά πρόκειται για ασυνόδευτα παιδιά. Κλειστά σύνορα τι σημαίνει ακριβώς? Ας πνιγούνε στη θάλασσα, ή ακόμα χειρότερα, να βοηθήσουμε να πνιγούνε στη θάλασσα.

Κάτι ακόμα. Οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που κλείνουν τα σύνορα είναι άσχετες με το τι συμβαίνει στις χώρες προέλευσης των προσφύγων? Μόνο κάποιος πολύ αφελής θα το πίστευε. Μπορεί η Ευρώπη σήμερα να μην είναι η κύρια ιμπεριαλιστική και νεοαποικιακή δύναμη (χωρίς φυσικά να παύει να το επιχειρεί), και αυτόν το ρόλο να τον παίζει η Αμερική, ενώ υπάρχουν και νέες δυνάμεις -η Ρωσία και η Κίνα- που προσπαθούν να παίξουν αυτόν το ρόλο, και ήδη επηρεάζουν τις τύχες των λαών του κόσμου. Ωστόσο πολύ απέχει του να είναι η «αθώα περιστερά», που γίνεται «σκουπιδοτενεκές» εξαθλιωμένων μεταναστών και προσφύγων, εφόσον βέβαια οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται σαν σκουπίδια και στα σκουπίδια αυτό που χρειάζεται είναι κάψιμο στις χωματερές.    

Η Ευρώπη συμμετέχει ολόκληρη, όχι μόνο στο ΝΑΤΟ και τους σχεδιασμούς του, αλλά και στο ΔΝΤ και τους δικούς του σχεδιασμούς, που για παράδειγμα εξαναγκάζει πολυπληθείς λαούς γύρω απ’ την κοιλάδα του Νίγηρα σε απόλυτη λιμοκτονία εξαφανίζοντας όλες τις δικές τους μικρο-καλλιέργειες που τις δίνει βορρά στις διεθνείς μεγαλοεταιρείες, είτε για παραγωγή φτηνών τροφίμων για Ευρώπη και Αμερική, είτε για εξόρυξη πετρελαίου και άλλων ορυκτών (και αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα από τα χιλιάδες αντίστοιχα). 

Οι Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις λοιπόν, από τους υπεύθυνους για τους εμφυλίους -συνήθως πολέμους δια αντιπροσώπων- που μαίνονται σε όλες αυτές τις περιοχές της Ασίας και της Αφρικής στη συνέχεια κλείνουν τα σύνορα και τους λένε «άντε να πνιγείτε», ή και τους πνίγουν άμεσα.

Μεταξύ όλων αυτών, σαν τελευταίος τροχός της αμάξης (αλλά πάντως της ίδιας αμάξης), και η Ελλάδα, που αφού στην αρχή δέχτηκε τα πρώτα κύματα προσφύγων αδιαμαρτύρητα, σήμερα αντί να απαιτήσει το άνοιγμα των συνόρων όλης της Ευρώπης, ή έστω κάποια στοιχειώδη οικονομική βοήθεια, τους κλείνει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με επιεικώς άθλιες συνθήκες διαβίωσης, κάνει συχνές «επαναπροωθήσεις» στην Τουρκία των προσφύγων (παρ’ ότι αυτές αποκρύπτονται όσο γίνεται από τα ΜΜΕ), με τον βέβαιο θάνατο που κάτι τέτοιο συνεπάγεται και συμμετέχει ενεργά στο κλείσιμο των συνόρων.                  

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά?

Ας δούμε κατ’ αρχήν κάτι: Στον σημερινό κόσμο, όπου η ψηφιακή τεχνολογία έχει μειώσει δραματικά τις ανάγκες για εργατικό δυναμικό, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων «περισσεύει». Εκτός λοιπόν από τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών στις διάφορες περιοχές του πλανήτη, ένας από τους στόχους των πολέμων ή της λιμοκτονίας, είναι και η μείωση του ανθρώπινου πληθυσμού. Η τεχνολογική πρόοδος δεν μπορεί εσαεί να μεταφράζεται σε ανεργία γιατί αυτό καταντάει επικίνδυνο για τους ίδιους εκείνους που αντί για μείωση των ωρών εργασίας πετάν τους ανθρώπους στα αζήτητα της ανεργίας. Έτσι επιδιώκεται να «εξαφανιστούν» μέσω πολέμων όσο το δυνατόν περισσότεροι, και όσοι καταφέρνουν να γλυτώσουν προσφέρουν μια άλλη, εξίσου πολύτιμη (για το κεφάλαιο) υπηρεσία: Εργατικό δυναμικό εξαθλιωμένο, συνήθως από την μαύρη αγορά εργασίας, και άρα χωρίς κανένα απολύτως εργασιακό δικαίωμα και συνεπώς συχνά διατεθειμένο να καλύψει την οποιαδήποτε παρανομία και βρωμοδουλειά των αφεντικών (ναρκωτικά, πορνεία, κλπ ), απλώς για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του. Μ’ αυτόν τον τρόπο φυσικά -όπως αναφέραμε και παραπάνω- πιέζουν και τα εργασιακά δικαιώματα των ντόπιων εργαζόμενων της χώρας υποδοχής προς τα κάτω, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν συνθήκες μίσους και αγριανθρωπισμού, ανάμεσα στις δύο ομάδες, που κατευθύνουν την οργή τους, όχι απέναντι στους υπεύθυνους, αλλά μεταξύ τους. Η λογική αυτή, αν τραβηχτεί ακόμα λίγο, οδηγεί κατ’ ευθείαν στην αγκαλιά των ακροδεξιών και φασιστικών κινημάτων (πάντα δικλείδα ασφαλείας για το σύστημα), που φαίνεται ν’ ανθίζουν αυτή τη στιγμή σ’ όλον τον κόσμο.  

Πιστεύει κανείς ότι οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κλείνουν τα σύνορα από κάποιου είδους ανθρωπισμό, ή έστω σαν παραχώρηση απέναντι στις δικές τους εργατικές τάξεις? Θα ήταν μεγάλη αφέλεια να το πιστέψει κανείς… Ο λόγος που τα κλείνουν είναι ακριβώς το να εξωθήσουν τα (και) δικά τους θύματα παρεμβάσεων και ιμπεριαλιστικών πολέμων σε κατάσταση απόλυτης παρανομίας και ομηρίας, ενώ ταυτόχρονα λένε στις δικές τους εργατικές τάξεις: «Βλέπετε, δεν φταίω εγώ… εγώ πάω να σας προστατέψω… οι κακοί πρόσφυγες φταίνε, που έρχονται να σας αρπάξουν τη δουλειά…».   

Υπάρχει στην Ελλάδα κάποιος ιδιαίτερος λόγος που κάνει το πρόβλημα πιο έντονο; Φυσικά και υπάρχει. Είναι το σταυροδρόμι ανάμεσα σε Ασία και Ευρώπη, η κεντρική πύλη εισόδου μεταναστών και προσφύγων από την Ασία και μια εναλλακτική είσοδος (μετά την Ιταλία) από την Αφρική, ενώ ταυτόχρονα τα σύνορα προς την υπόλοιπη Ευρώπη μένουν αυστηρά κλειστά, επιτρέποντας  μόνον ελάχιστες χαραμάδες για παράνομους. Άρα η χώρα «επιβαρύνεται» μ’ έναν μεγάλο αριθμό μεταναστών-προσφύγων, που «δεν μπορεί να θρέψει», ιδιαίτερα σε μια εποχή που οι αστικές τάξεις όλης της Ευρώπης (και η δική της βέβαια) και οι κυβερνήσεις τους την έχουν κάνει πειραματόζωο και προπομπό των νέων εργασιακών σχέσεων και κοινωνικών συνθηκών. Εάν δεν υπάρχει η λογική της ενσωμάτωσης, οπότε θα μπορούσαν να γίνουν πολλά πράγματα, και με πολύ λίγα χρήματα, η κοινωνία υποδοχής κινδυνεύει να διαλυθεί σε ανθρώπινα συντρίμμια… Μια βόλτα στην Αθήνα είναι επαρκής νομίζω για να αντιληφθεί κανείς το πρόβλημα, που βέβαια είναι εξαιρετικά πολλαπλασιασμένο στα νησιά όπου λόγω της θέσης τους κατευθύνονται και εγκλωβίζονται (όσοι γλυτώνουν από τον πνιγμό στα νερά του Αιγαίου) από την πολιτική της κυβέρνησης.

ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ 

Η στάση της Αριστεράς στη χώρα μας από το ’90 και μετά απέναντι στο προσφυγικό-μεταναστευτικό υπήρξε ιδιαίτερα προβληματική. Το ΚΚΕ εγκλωβίστηκε σε μια λογική που έβλεπε τους εξαθλιωμένους μετανάστες από το πρώην ανατολικό μπλοκ σαν «προδότες» του σοσιαλισμού και εχθρούς της δικής μας εργατικής τάξης, και αρνιόταν ακόμα και την εγγραφή π.χ. των Αλβανών οικοδόμων στα σωματεία, με καταστροφικές συνέπειες σε διάφορα επίπεδα. Το ότι έπαιξε ρόλο και η δυτική προπαγάνδα προς τους υποψήφιους μετανάστες του πρώην ανατολικού μπλοκ, για τον «επίγειο παράδεισο» που θα εύρισκαν στη Δύση, δεν υπάρχει αμφιβολία. Ρόλο όμως  επικουρικό. Η κύρια αιτία αυτής της μαζικής μετανάστευσης υπήρξε -όπως πάντα- η λιμοκτονία στις χώρες προέλευσης, που επιβλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τους ίδιους Δυτικούς που τάζαν αυτόν τον παράδεισο στα θύματά τους. Ωστόσο δεν γίνεται να μη βλέπεις τον τεράστιο ρόλο που έπαιξε ο ίδιος ο τρόπος που έγινε η προσπάθεια να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός -μέσα σε καθεστώς ανελευθερίας και επιβολής-, αφ’ ενός μεν στο να γίνεται πιστευτός ο μύθος της Δύσης σαν «η γη της επαγγελίας», και αφ’ ετέρου στην ίδια την κατάρρευση. Δεν γίνεται να μην βλέπεις ότι αυτοί που ξεπούλησαν τις χώρες τους αντί πινακίου φακής στους Δυτικούς, ήταν οι ίδιοι γραφειοκράτες που παίρναν όλες τις αποφάσεις επί «σοσιαλισμού» (και βέβαια είχαν και όλα τα προνόμια) και που σιγά-σιγά κατέληξε να θέλουν κι άλλα, δεν τους έφτανε η πολιτική ισχύς, θέλαν και τον πλούτο από τη λειτουργία της οικονομίας.   

Ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ (μέχρι να γίνει κυβέρνηση…) και οι συλλογικότητες της αυτονομίας και της αναρχίας, υπήρξε ο κύριος χώρος στήριξης μεταναστών και προσφύγων, καθώς και του αντιρατσιστικού κινήματος, ενώ ο χώρος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έδειχνε να παραπαίει ανάμεσα στα δύο.

Σήμερα που η Ελλάδα βρίσκεται απέναντι στους μαινόμενους, άγριους πολέμους της περιοχής, η στάση αυτή δεν έχει αλλάξει και πολύ. Ακόμη, το ότι χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η αντιρατσιστική ορολογία με τον ταυτόχρονο εγκλεισμό μεταναστών και προσφύγων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τη δουλική της στάση απέναντι στους Ευρωπαίους υπεύθυνους ή συνυπεύθυνους αυτών των τοπικών πολέμων, κάνει την όποια αντιρατσιστική στάση να φαντάζει λάθος, ή σα μέθοδος εξαπάτησης με τη χρήση «πολιτικώς ορθής» φρασεολογίας. Με τον ίδιο τρόπο που η χρήση της μαρξιστικής ορολογίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, την ίδια στιγμή που έπαιρνε όλα τα απαραίτητα μέτρα για μια άγρια καπιταλιστική επίθεση, οδήγησε πολλούς μέχρι σήμερα αριστερούς ή μαρξιστές να μην γνωρίζουν αν είναι οι ίδιοι αριστεροί, οδηγεί και πολλούς πρώην μαχόμενους για ανοιχτά σύνορα να πιστεύουν ότι απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ «οφείλουν» να είναι υπέρ των κλειστών συνόρων.

Μπορεί ωστόσο η όποια Αριστερά να λέει (έστω και ψιθυριστά),ας πνίγουν όλ’ αυτά τα ανυποψίαστα θύματα του άγριου και ασύδοτου Αμερικάνικου και Ευρωπαϊκού καπιταλισμού, για να σωθεί η δική μου ελίτ εργατικής τάξης ή έστω και οι δικοί μου μικροαστοί;

Μόνο μια Αριστερά που βιώνει μια αίσθηση απόλυτης και οριστικής ήττας, μπορεί να απαντήσει θετικά σε μια τέτοια ερώτηση, ενώ η απάντηση για μας είναι αυτονόητη. Το πρώτο και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα, είναι το δικαίωμα στη ζωή. Εξ άλλου είναι ψευδαίσθηση να νομίζουμε, ότι αν η εργατική τάξη της χώρας μας συνθηκολογήσει πρόθυμα με τους από πάνω, η επίθεση στα εργασιακά της δικαιώματα θα σταματήσει. Μάλλον η πραγματικότητα μας δείχνει το αντίθετο. Ακόμα είναι ψευδαίσθηση να νομίζουμε ότι αν ψελλίσουμε επιθετικά (γιατί φυσικά μας είναι αδύνατον και να κραυγάσουμε) απέναντι στους ξένους, θα σταματήσουμε την άνθιση του νεοφασιστικού κινήματος. Ο μόνος λόγος που ανακόπηκε η άνοδος της Χρυσής Αυγής στη χώρα μας ήταν η ανάπτυξη ενός μαζικότατου κινήματος εναντίον της, πρώτα κατά τη διάρκεια του κινήματος των πλατειών και στη συνέχεια λόγω της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα (βλέπετε η Χρυσή Αυγή πίστεψε πολύ νωρίς ότι μπορεί ανενόχλητη να επιτεθεί και στους ντόπιους  εχθρούς της, αφού επί τόσον καιρό έκανε ανενόχλητη δολοφονικές επιθέσεις απέναντι σε «ξένους»).

Τέλος υπάρχει ένα τμήμα της Αριστεράς που πιστεύει ότι όλοι αυτοί οι κυνηγημένοι που καταλήγουν εδώ, «οφείλουν» να παραμείνουν και να κάνουν την επανάσταση στις χώρες καταγωγής τους, και συνεπώς εκεί είναι που είναι απαραίτητοι.

Θεωρούμε ότι είναι πολύ λάθος να δίνει κάποιος απ’ έξω οδηγίες για το πότε, πού και από ποιόν θα γίνει η επανάσταση. Θα δώσουμε δύο παραδείγματα από την πρόσφατη ιστορία μας για να εξηγήσουμε το γιατί.  

Οι Ελληνόφωνοι και Χριστιανικού θρησκεύματος πληθυσμοί των Μικρασιατικών παραλίων, παίζαν αντικειμενικά ένα ρόλο σημαντικά αντεπαναστατικό απέναντι στον Κεμάλ και την προσπάθεια κατάργησης της φεουδαρχίας και της μοναρχίας, γιατί αυτό σήμαινε κατάργηση κάποιων δικών τους προνομίων, πολιτικών και οικονομικών, κυρίως σε σχέση με το διαμετακομιστικό εμπόριο με όλη την Μέση Ανατολή. Ωστόσο μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα σε άθλιες συνθήκες και την βίαιη και μαζική προλεταριοποίησή τους, παίζουν έναν σημαντικό ρόλο σε όλη την μετέπειτα κινηματική ιστορία του τόπου και κεντρικό ρόλο (ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα) στην Εθνική Αντίσταση που αναπτύχθηκε στην διάρκεια της Κατοχής και δεν νομίζουμε να υπάρχει κανείς που να το αμφισβητεί αυτό.      

Ένα άλλο εντελώς διαφορετικό παράδειγμα είναι η μετανάστευση σημαντικού αριθμού κυνηγημένων αγωνιστών της αριστεράς προς το τέλος ή μετά τη λήξη του εμφυλίου. Η μοναδική τους εναλλακτική λύση θα ήταν το εκτελεστικό απόσπασμα, τα ισόβια ή ο «φρονηματισμός» της Μακρονήσου και στις ελαφρότερες των περιπτώσεων η καταδίκη σε λιμοκτονία, αφού για να βρουν οποιαδήποτε δουλειά, ακόμα και ιδιωτική, ήταν απαραίτητο το χαρτί κοινωνικών φρονημάτων. Αυτοί οι άνθρωποι αφού επί χρόνια ρισκάρισαν τη ζωή τους και κατάφεραν να στήσουν (εν μέσω Κατοχής) μια «άλλη», δίκαιη, όμορφη και ελεύθερη κοινωνία σε όλες σχεδόν τις ορεινές περιοχές της χώρας, είδαν στη συνέχεια κάθε ελπίδα για επαναστατική αλλαγή να χάνεται σ’ ένα μακρινό-μακρινό και απροσδιόριστο μέλλον. Πραγματικά κανείς δεν θα είχε το δικαίωμα να τους πει ότι θα όφειλαν να μείνουν στη χώρα τους για το «καλό της επανάστασης».

Πολύ περισσότερο δεν θα μπορούσαν να τους το πουν αυτό οι όποιοι αριστεροί των χωρών όπου ζήτησαν καταφύγιο, που δεν είχαν περάσει από τον αντίστοιχο Γολγοθά, ενώ συχνά οι κυβερνήσεις τους που ενίοτε και οι ίδιοι στήριζαν, ήταν σε μεγάλο βαθμό συνυπεύθυνες για την κατάληξη του Ελληνικού κινήματος κατά τη διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου, στην οριστική ήττα και συνθηκολόγηση. Ακόμα κανείς ουσιαστικά στις χώρες υποδοχής δεν γνώριζε τις αιτίες που οδήγησαν στον Εμφύλιο, ούτε την φρίκη του «φρονηματισμού» που επακολούθησε, γιατί τα ΜΜΕ των χωρών τους σκέπαζαν όλη την ιστορία με ένα πέπλο βαθιάς σιωπής. Το αντίστοιχο βέβαια συμβαίνει με τους σημερινούς εμφυλίους σε διάφορα σημεία του πλανήτη και τη δική μας γνώση γύρω από αυτούς.  

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΠΙΛΟΓΟ    

Η στάση της αριστεράς, κατά τη γνώμη μας, δεν μπορεί παρά να είναι αντιρατσιστική, δεν μπορεί παρά να είναι η σταθερή και αταλάντευτη στήριξη των μεταναστών και των προσφύγων. Όχι όμως μια στήριξη με στοιχεία «φιλανθρωπίας», αλλά μια αλληλεγγύη και μια στήριξη ουσιαστική, που θα τους βλέπει ισότιμα και θα τους προσεγγίζει εμπλέκοντάς τους στις διαδικασίες και τις εργασίες που είναι απαραίτητες για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Εξάλλου κάτι τέτοιο συνέβαινε και την προηγούμενη περίοδο στα πλαίσια των πιο σοβαρών, με συνέπεια και συνέχεια, προσπαθειών. Η περίπτωση του City Plaza ή του Αυτόνομου Στεκιού στα Εξάρχεια και όχι μόνο, έχουν πολλά να μας μάθουν.   

Παρ’ όλα αυτά, η όποια αντιρατσιστική στάση είναι μεν απαραίτητη, αλλά καθόλου επαρκής, εάν η Αριστερά δεν μπορεί να δημιουργήσει, ή έστω να οραματιστεί ένα ισχυρό κίνημα απέναντι σ’ αυτούς που δημιουργούν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Σήμερα δεν υπάρχει καν ένα ισχυρό αντιπολεμικό κίνημα σε κάποια περιοχή του πλανήτη. Και ειδικά στην Ελλάδα, χωρίς κάτι τέτοιο, φαίνεται σαν να περιμένουμε πότε οι τοπικοί πόλεμοι (με στόχο όπως πάντα την αρπαγή του όποιου πλούτου της περιοχής) θα χτυπήσουν και τη δική μας πόρτα. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι στη Ελλάδα φαίνεται να υπάρχουν πλούσια υποθαλάσσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων (Ιόνιο και Ήπειρος έχουν μπει ήδη σε στάδιο ξεπουλήματος). Και ένας τέτοιος πλούτος προσκαλεί τους ανενδοίαστους καπιταλιστές να τον αρπάξουν, με τη βοήθεια των δουλικών απέναντί τους κυβερνήσεων, ενώ γίνεται πηγή φτώχειας και δυστυχίας για τους κατοίκους των περιοχών αυτών. Ας μην περιμένουμε λοιπόν να καταλήξουμε κι εμείς πρόσφυγες και μετανάστες για να καταλάβουμε τι συμβαίνει.

Και ας το πιστέψουμε ξανά, ο μόνος τρόπος να παλέψουμε και να πετύχουμε έναν έστω και λίγο πιο δίκαιο και όμορφο κόσμο, είναι η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη.  

—————-

Υ.Γ. Πρέπει να πω, ότι σαν πρώην εκπαιδευτικός της Α’ βάθμιας Εκπαίδευσης, αισθάνομαι συγκινημένη και περήφανη, που στο χώρο αυτόν τουλάχιστον, έχουν πραγματοποιηθεί πλήθος εκδηλώσεων γύρω από το ζήτημα, επηρεάζοντας και ένα τμήμα από την ευρύτερη κοινωνία, ενώ λειτουργούν εδώ και χρόνια σε κάποια σχολεία της Αθήνας απογευματινά τμήματα εκμάθησης Ελληνικών τα οποία απευθύνονται σε ενήλικες, που φυσικά λειτουργούν και στελεχώνονται εθελοντικά χωρίς καμία κρατική επιχορήγηση.

 Νατάσα